[ إِلهِى ! ] ما ذا وَجَدَ مَن فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ ؟ ! لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلًا ، وَ لَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى عَنْكَ مُتَحَوِّلًا . » « 1 » [ معبودا ! ] آن كس كه تو را از دست داد ، چه چيز يافت ؟ ! و آن كه تو را يافت ، چه چيز از دست داد ؟ ! مسلّماً هر كس به جاى تو به ديگرى راضى شده ، زيان برده و بىگمان از تو روى گردانده و گذشته [ و ديگرى را برگزيده ] و زيانكار گرديده . ( 527 ) « وَ تُعِزَّ ذِلَّتِى . » « 2 » و خوارى و ذلّتم را سربلند گردانى . رهايى از شرك ؛ عزّت حقيقى كسى كه گرفتار هواهاى نفسانى و تعلّقات عالم طبيعت و شرك جلّى و خفى خويش مىباشد ، در ذلّت و پستى به سر مىبرد و چون به عنايت الهى - جل‌جلاله - از شرك به تمام معنى خلاصى يافته و به شهود حق سبحانه نايل شده باشد ، جز هواى او را نمىخواهد و ذلّتش به عزّت مبدّل خواهد شد كه : « إِلهِى ، أَخْرِجْنِى مِنْ ذُلِّ نَفْسِى ، وَ طَهِّرْنِى مِنْ شَكِّى وَ شِرْكِى قَبْلَ حُلُولِ رَمْسِى . بِكَ أَنْتَصِرُ فَانْصُرْنِى . » « 3 » معبودا ! مرا از خوارى و ذلّت نَفْسم بيرون آر و پيش از داخل شدن در قبرم از شكّ و دودلى و شركى كه دارم پاكيزه فرما ، تنها به تو يارى مىجويم ، پس مرا يارى بخش .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 349 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 205 . ( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 349 .